Σεπτ 22 2025 | προ-αριστοτελικά
Το Ατελείωτο Ποίημα
Ακόμα βρίσκεσαι σ’εκείνο το σπίτι στην Καλλιθέα και πάει χρόνος που έφυγα εγώ. Τα πόδια σου ακόμα κρυώνουν στα πλακάκια. Ο αφυγραντήρας σκόνισε πάλι, άλλαξέ τον. Πρώτος όροφος, παντζούρια κλειστά, μη τυχόν και σε δούνε οι πεζοί. Ψυγείο γεμάτο, μα δεν ταΐζει κανέναν. Κρεβάτι-καναπές και συζητήσεις. Του λείπουν να ξέρεις. Και τα παιχνίδια του υπολογιστή. Το κενό κ’οι περαστικοί του δωματίου σ’έτρωγαν, κ’ήθελες να πεθάνεις. Και πάλι, ζεις στο σπίτι αυτό ακόμα, και κάθε βράδυ μετά τη δουλειά Τα λόγια παύουν Το αίμα ζεσταίνει και το δωμάτιο εκμηδενίζεται. Αιωρείται η μορφή σου (...);