Σεπτ 28 2025 | προ-αριστοτελικά
Εικόνα που Θυμάμαι
Συνέβη μια στιγμή μια συγκεκριμένη ώρα. Δεν είχε ακόμα δύσει και τα μαλλιά χαλούσαν από την υγρασία. Πιο πριν χτενιζόμουν και στον καθρέφτη κοιταζόμουν τα κιλά, τα δόντια, το άρωμα. Και σα βρεθούμε λίγο αυτοσχεδιάζω και καταφέρνω σε ασήμαντη στιγμή να φιληθούμε. Κι’όμως, τα δέντρα δεν πάλλονται, τα σύνεφα αργούνε στη δουλειά τους και ο κόσμος παίρνει το τραμ και κατεβαίνει. Στο νου μου τον ευφάνταστο, μόνο τα πιάτα πλένω βουρτσίζω τα δόντια μου και τρώω πρωϊνό. Σε κανένα μου φιλή δε με συνόδευσε σκούρος ουρανός, μήτε και χρωματιστός, και ο άνεμος απών καθώς λιμοκτονώ, για μια εικόνα να θυμάμαι.