Οκτ 2 2025 | προ-αριστοτελικά
Αφιέρωμα στον Βασίλη, που κάπως γνωρίζω
Βλέπω κάθε Πέμπτη τον Βασίλη στο μετρό. Τα γυαλιά κρύβουν το βλέμμα του, μα τα φρύδια του σουφρώνει πως κάπου με γνωρίζει. Αργά έφτασε και πάλι το μετρό οι μύες συστέλλονται, τα πόδια ισορροπούν μη πέσει ο καφές, μη τα ρούχα του λερώσει. Τα πουκάμισα του πάνε, οι φίλες του το ξέρουν. Οι εφηβικές του παραισθήσεις δεν χάθηκαν ακόμα, μια υπενθύμιση του παρελθόντος πως κάπου, κάποτε, κάπως δεν υπήρξε επιστήμων αλλά μαθητής λυκείου τον Χειμώνα τα βράδια να μετράει.